Bu çocukluk ne tuhaf şey! Neden koca bir çınar, dikildiği günün havasına göre yaprak sallandırır ben anlamış değilim. Bizimki psikolojiyi bozmuş. İlaçlar, doktorlar, cigaralar, alkoller...
Sonra yine ilaçlar ve doktorlar. Önünde sonunda soluğu arabanın torpidosuna yığılmış anti depresanlarda aldırır kötü geçen çocukluk.
Tabureleri deniz kıyısına dizili, bir sahil kafesinde oturduk.
Olcay kafasını dağıtmak için bir yöntem bulmuş. Buradan başlıyor otostopla Egeye,oradan İzmir, Aydın, hoop ver elini Akdeniz. Sonra yine otostopla geri dönüyor. Yirmi yirmi beş gün böyle koyları gezmiş, çadırını kurmuş, akşam yıldızları seyretmiş. Şerefsizim imrendim.Yalnız başına sıcak kumlara uzanıp, yanından büyük bir azimle yürüyen ve denize kavuşmaktan başka hiç bir sahte amaç taşımayan bir kaplumbağa yavrusundan başka ne kumu eşeleyen var, ne de bölen sessizliği. Nemli bulutlara hasret bir yaz gecesi Akdeniz'de , kafanızı yukarı kaldırıp, çılgınca parıldayan yıldızları izlemek ,içlerinden gezegen ayıklamak için illaki kötü bir çocukluk mu geçirmek gerekiyor? Konu bu değil ama...
Eee kardeşim başka ne yaptın koylar güzel mi deyince telefonunu çıkardı. Başladı fotoğrafları açıp parmağıyla değiştirmeye. Burası Fenike, burası Datça derken, adını bir yerlerden duyduğum ve kendimi oralara ait hissettiğim bir sürü cennet gördüm. İyi geçen çocukluğuma mı yanayım,Olcay 'a ne diyeyim diye arada kalmışken Olcay işaret parmağıyla fotoğrafı değiştirmeye devam etti. Bir köpek vardı. Asaleti gözlerinden okunan, sanki Arnavut kaldırımlarda kösele ayakkabısının pençelerini yerlere vurup ağır ağır yürürken, boynunu şöyle bir yana kırıp da hayatın o ağır hesaplarını omuzuna yüklenmiş eski mahalle beyleri gibiydi. Abi ne güzel köpek yaa , aynı insana benziyor dedim. İnsan gibi lan zaten dedi. Bu köpek benim yanımdan dört gün ayrılmadı.
Bizimki yemeğini paylaşmış, adını da Dost koymuş. Dört günlük dostlukları böyle sürmüş gitmiş.
Derken Olcay farklı bir beldeye geçmiş Muğla 'da. Dost da bizimkinin peşinde tâbi. Peşinde dediysem yemin ederim bir köpek gibi değil bir dost gibi tam dört gün yolculuk etmişler. Akşamları bizimki anlatıyor dost dinliyor. Birlikte yıldızları bile seyretmişler. Yüzmüşler beraber. Yüzdük diyince, deve güreşi de oynadiniz mi dedim. Olcay kahkaha attı. Onu böyle gülerken görmek güzeldi. Uzatmayayım bu yeni beldeye geçince ( adını hatırlamıyorum ) burada bir köy lokantasına oturmuş karnını doyurmak için.Yemek söylemiş. Sonra lokantanın sahibi ile sohbet etmiş. Adam sormuş, bizimki nereden nasıl geldiğini anlatmış. Sonra demiş ki Olcay lokantacıya, ya abi bak bu benim yanımdaki köpek var ya çok cins, çok akıllı bir köpek. Arkadaş gibi, dört gündür peşimde. Sen bunu al burada bak. Kalan yemekleri verirsin, buranın köpeği olur, sahiplenir kollar buraları.
Lokantacı Olcay 'a dönüp gülmüş. Kardeşim demiş o zaten buranın köpeği. Adı Berduş .
Sahibi Amerika 'lıydı. Her sene gelir, koyları gezer kamp yapar giderdi. Beş yıl önce burada bir kalp krizi geçirdi. Bu hayvancağız da böyle bir başına kaldı. Nerede bir karavan yada sırt çantalı birini görür peşine gider. Sahibi sanıyor zavallı demiş.
Aslında o köpeğin bir yabancıyı sahibi sanmayacak kadar akıllı olduğunu ikimiz de anladık . Berduş divane olmuş, kalan ömrünü en azından sahibi gibi yaşamaya çalışan insanların peşine giderek, kendince ateş düşen gönlünü teselli ediyordu.
Olcay bunları söyleyince benim içime bir ok saplandı. Çekip de alamadım hemen, burnuma bir sızı geldi. Belki çocukluğum değil ama peşinden bir divane gibi gidemediğim, peşime gelecek divane dostlar bulamadığım bir dünyanın özlemi ve yalnızlığı her yanımı sardı. Bir sigara yaktım, kıyıya çekilip ters çevrilmiş takaların üstünden Karadeniz'e baktım.Gözlerimden iki damla yaş peştemal desenli küçük masa örtüsünün üzerine düştü.
Kanka bak bir ilaç var bundan bir tane alıyorsun kafan acayip rahatlıyor dedi Olcay . Tuhaf bir isim söyledi. Ayağa kalktım, görüşürüz sonra kardeşim dedim. Arabaya binip çalıştırdım, eve gidene kadar hıçkıra hıçkıra sürdüm,ağladım...
MUSTAFA KEMAL YAVUZ
12.02.2017
Yorumlar
Yorum Gönder